دلتنگم! به اندازه همه آدم های زمین! 

دلتنگم اما ""نه برای تو""، دلتنگ حس با تو بودنم "

"حسی که دیگر حتی 'تو' آن را به من نمی دهی"

" حسی که ""هیچ کس"" نمی تواند دوباره آن را به من هدیه کند!

حال و هوای این روز های من

++7ماه گذشت

زنده ام..

زندگی یک مبارزه است.

گاهی پیروزی٬ گاهی شکست٬ باید بیاموزی که در هر شکست پیروزی بزرگتری نهفته است٬ آموختن

 اشتباهی که منجر به شکست شد و تلاش برای تکرار نکردن آن و آن پیروزی بزرگتر همان آموختن است.

در هر پیروزی یک خطر نهفته است غرور...

و مردن زندگی بدون مبارزه است.

سن یاریمین قاصیدی ســـن ایلش سنه چای دئمــــیشم

خیالینــی گؤندریــــب دی بس کی من آخ وای دئمیشم

آخ گئجه لر یاتمامیشـــــــام من سنه لای ـ لای دئمیشم

سن یاتالی من گؤزومـــــه اولدوزلاری سای دئمیشـم

هرکس سنه اولدوز دئیــــه اؤزوم سنه آی دئــــــمیشم

سندن سونرا حیـــــــاته من شیرین دیسه زای دئمیشـم

هر گؤزلدن بیر گول آلیـــب سن گؤزله پای دئمیشــــــم

سنین گون تک باتمـــاغینی آی باتانا تــای دئمــــــیشم

ایندی یایــا قــیش دئییـــرم سابیق قیشـا یای دئمــیشم

گاه تویونو یــاده ســـالیب من دلی ، نـای ـ نـای دئمیشم

سونـرا یئنه یاســـه باتیب آغلاری ، های ـ های دئمـیشم

اتک دولــو دریــا کیمــی گؤز یاشیما ، چای دئمـــیشم

عؤمره سورن من قارا گون آخ دئمیشم ، وای دئمیشم .

                                  فعلاً دَرِ وبلاگ بسته شد  

هر کجا هستم ، باشم،
آسمان مال من است.

پنجره، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است.
چه اهمیت دارد
گاه اگر می رویند
قارچهای غربت؟من نمی دانم
که چرا می گویند: اسب حیوان نجیبی است ، کبوتر زیباست.
و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست.
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد.
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.
واژه ها را باید شست .
واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد.
چترها را باید بست.
زیر باران باید رفت.
فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد.
با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت.
دوست را، زیر باران باید دید.
عشق را، زیر باران باید جست.
زیر باران باید با زن خوابید.
زیر باران باید بازی کرد.
زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت
زندگی تر شدن پی در پی ،
زندگی آب تنی کردن در حوضچه “اکنون”است.

رخت ها را بکنیم:
آب در یک قدمی است.

روشنی را بچشیم.
شب یک دهکده را وزن کنیم، خواب یک آهو را.
گرمی لانه لکلک را ادراک کنیم.
روی قانون چمن پا نگذاریم.
در موستان گره ذایقه را باز کنیم.
و دهان را بگشاییم اگر ماه در آمد.
و نگوییم که شب چیز بدی است.
و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ
…

                                   همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                  شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم اید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :

از این عشق حذز کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت باد گران است!

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی

من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

"حذر از عشق؟" ندانم

نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت....

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم....

بی تو اما

   به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

خمیدگی شانه هایم ،
حاصل افکار توست:
آنروز که عشقم را به مسخره گرفتی
و گرمی دستانم را
به تب متهم کردی
و لرزش صدایم را
به لکنت زبان ؟!!

یادت می آید ؟
برق شوق را
به حساب رنگ چشمانم گذاشتی ؟
و سرخی گونه هایم را
به حساب شرم ؟،
یادت می آید ؟!!

و اکنون
چه سود از پشیمانی ؟
که سالهاست
تاوان عشق را پس داده ام :
دستانم سرد
نگاهم بی فروغ
و صدایم محکم ومقتدر.

تو را به بزرگی نام او

تو را به پاکی نگاهش

تو را به عشق زیبایش

تو را به آرامش صدایش

تو را به همه ی بندگان پاکت چون او

تو را به همه ی جلالت قسم میدهم

مرا ببخش ...

مرا لایق گردان

مرا جرعه ای بنوشان

...

امروز تقویم روزهای گذشته را ورق زدم

و دیدم که ... چه خالی ام

هیچ ندارم جز نگاهی خیس به دست های تو

خداوندا

به جبران روزهای بی نورم

به جبران لحظه هایی که قدر ندانستم

به جبران نوایی که نشنیدم

با تو پیمان میبندم

تا با هر چه توان

تا با همه ی نفس هایی که می آید و میرود

عاشق باشم

و به پای همه ی روزهای باقی

عشق بریزم

کمکم کن

که رو سیاهی ام را با دوست داشتنش جبران کنم...

کمکم کن

که باشم

آنچنان که باید باشم

آنچنان که انسان بمانم

                                      ...

من صبورم اما . . .

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم

يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقيم محزونم !

من صبورم اما . . .

بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

                             اين بغض گران صبر نمی داند چيست !!!!